2 ماه است حکومت خیابانها را باخته

اگر بياد بياوريم پس از 18 تيرماه 1387 که آن فاجعه به بار آمد و تا چند روز تهران در تب و تاب اعتراضات ميسوخت در تاريخ 23 تيرماه حکومت با برگزاري يک راهپيمايي حکومتي 300 هزار نفر را به خيابان ها کشانيد و با اين اقدام و مانور تبليغاتي بر روي آن , معترضین وادار به عقب نشینی شدند و به خانه ها برگشتند و عده اي ديگر نيز دستگير شدند و آن جنبش سرکوب شد و البته پيش از آن نيز در سال 77 هنگامي که مردم نجف آباد و اصفهان در اعتراض به حصر فقيه عاليقدر آيت الله العظمي منتظري دست به اعتراضات خياباني زدند, حکومت با همين شيوه کشاندن مردم به خيابان ها و حتي منتقل کردن آنان از ديگر شهرها به اصفهان بازي را به نفع خود تغيير داده بود . تا 10 سال بعد در سال 1388 که هم از نظر وسعت جنبش و هم پايداري و اگاهي مردم و رهبران جنبش در شرايطي متفاوت از 18 تير 78 قرار داشت... در روزهاي اول اعتراضات حاکميت سعي کرد با همان شيوه که در سال 78 توانسته بود موفقيتش را تضمين کند اين بار نيز دست بکار شود به همين منظور در 26 خرداد به بهانه وحدت و در حاليکه سبز ها قصد داشتند در ميدان وليعصر تهران تجمع کنند , سازمان تبليغات اسلامي از مردم دعوت کرد تا براي نشان دادن وحدت خود و مقابله با دشمن به خيابان ها بيايند و در ميدان وليعصر تهران تجمع کنند و در اين راه و براي هرچه با شکوه تر برگزار شدن اين حرکت حتي رهبر جمهوري اسلامي نيز از خود هزينه کرد و از هواداران همه کانديدا ها که به نظام و ولايت فقيه و رهبري اعتقاد دارند خواست در حرکتي همدلانه به خيابان ها بيايند تا به خيال خودشان غائله بخوابد ولي در اين روز نيز سبز ها به جاي عقب نشيني در حرکتي خودجوش و بدون هيچ تصميم قبلي با تغيير محل به سمت ميدان تجريش و در خلاف جهت راهپيمايي حکومتي ها نشان داد اين موج سر باز ايستادن ندارد و ديگر نميتوان همانند سالهاي گذشته با راهپيمايي هاي حکومتي مردم را از حرکت منصرف کرد. با وجود تمام تمهيدات حکومت براي برگزاري تجمع حکومتي در ميدان وليعصر و انتقال مردم از ساير شهرستان ها نتوانستند بيش از 100 هزار نفر را در ميدان وليعصر تهران گرد آورند و به تبع آن اين تجمع در مقابل تجمع ديگري که در ديگر سوي شهر با جمعيتي چند برابر تجمع دولتي در شرف تکوين بود , رنگ باخت و اين در حالي بود که همه خبرگزاري ها همچنان از تجمع چند ميليون نفري روز گذشته معترضين سخن ميگفتند و به اين ترتيب اين حربه از دست حکومت خارج شد و رسانه هاي وابسته به کودتا ديگر همچون سال 78 که از تجمع مردمي 23 تير براي مقابله با غائله سخن گفته بودند نميتوانستند بر روي تجمع 26 خرداد مانور بدهند و بعد از يک روز راه سکوت در مقابل تجمع 26 خرداد را برگزيدند و پس از آن بود که حکومت متوجه شد همچون گذشته با کشاندن هواداران خويش به خيابان ها نميتواند در مقابل معترضين بايستد پس راه را در سرکوب هرچه خشن تر اعتراضات جست و شد آنچه که ديديم صدها کشته و زنداني و زخمي حاصل عملکرد حکومتي بود که سالها در خفا دست به جنايت زده بود و در ظاهر خود را مردمي ترين و پاک ترين حکومت جهان ناميده بود و اين عملکرد حکومت و جنايت هاي بعدي را که مرتکب شد چهره کريه کودتاچیان را بيش از پيش به جهانيان نشان داد و حتي توده هاي عرب منطقه نيز اعتماد و اعتقاد خود را نسبت به این حکومت از دست دادند. و اما جالبتر آنکه حتی بعد از دو ماه از آغاز اعتراضات خیابانی همچنان کودتاچیان از آوردن هواداران خود خیابان ها وحشت دارند و نمونه بارز آن تجمعی بود که قرار بود در روز شنبه 24 مردادماه در مقابل دفتر روزنامه اعتماد ملی و در اعتراض به مهدی کروبی برگزار شود که با اطلاع رسانی وسیعی در نماز جمعه روز قبل از آن توسط انصار حزب الله همراه شد و به دنبال آن معترضین و مهدی کروبی از اعلام کردند روز دوشنبه برای حمایت از این روزنامه در مقابل دفتر آن حاضر خواهند شد و با وجود این , روز شنبه هیچ تجمعی از سوی کودتاچیان شکل نگرفت و مردم حاضر در خیابان کریمخان فقط شاهد حضور برخی موتور سواران لباس شخصی و نیروهای انتظامی بودند و اما نکته جالب این بود که برخلاف کودتاچی ها مردمی که در اطراف محل روزنامه حضور یافتند معترضین و سبزها بودند که برای حمایت از روزنامه خود در محل گرد آمده بودند و اما پس از آن هم دگربار اعلام شد روز جمعه 20 مرداد ماه کودتاچیان هواداران خود که عمدتا از شاگردان مصباح یزدی بودند را در قم برای اعتراض به آیت الله العظمی صانعی به خیابان ها خواهند آورد و پس از آن هواداران آیت الله صانعی اعلام کردند در صورت حضور این عده آنان نیز برای حمایت از مرجع خود به خیابان ها خواهند امد و به این ترتیب دگر بار کودتاچیان با وحشت اعلام کردند تجمعی برگزار نخواهد شد.
با توجه به این نکات بایستی فعالین راه سبز امید، برای روز قدس تدارک ببینند. که البته بایستی نکات مختلفی چون متفاوت بودن محل تظاهرات، انتخاب شعارهای مناسب و تهیه فیلم و عکس فراوان و ارسال آن به تمام خبرگزاریهای معتبر را مدنظر داشت.